Ongeveer een half jaar geleden besloot ik dat ik zelf een taart wilde maken voor Micha’s verjaardag. En dan bedoel ik niet zomaar een taart. Nee… een compleet kunstwerk. Een racecircuit zou het gaan worden. Met minimaal drie auto’s van marsepein. In verschillende kleuren natuurlijk. Finishvlaggen moesten de rand gaan sieren. En Micha’s naam plus de tekst ‘Hoera!’ maakten het geheel compleet. Het enige wat ik even moest doen was het aanschaffen van materialen. Zo gezegd, zo gedaan. Een week voordat Micha jarig was, kon ik aan de slag met het maken van de auto’s.
Fase één verliep redelijk. De auto’s van marsepein wist ik in één avond in elkaar te kleien. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik een homp marsepein weg moest gooien omdat ik niet van te voren bedacht had dat ik bij het werken met kleurstoffen geen druppeltje geel moest laten vallen op mijn zojuist rood gekleurde marsepein, maar ach… beginnersfoutje zullen we maar zeggen. De tweede fase bestond uit het bakken van de taart zelf. Wat één van de makkelijkste fases leek te worden, monde uit in een klein drama. De taart verbrandde aan de bovenkant en toen ik het bovenste stuk eraf sneed – ik ben niet voor één gat te vangen – wachtte mij daar een onaangename verrassing. Vanuit een grote, gapende kuil staarde drie rauwe eieren mij vriendelijk aan. Juist… nog maar een poging wagen dan. Ik paste wat tips toe van het taartenbakforum en ja hoor: gelukt! Een prachtige taart. Mijn dag kon niet meer stuk.
Tijd voor fase drie: vullen, bekleden en decoreren. Dat zou me toch wel een uur of twee kosten. Dat ik niet goed kan schatten heb ik altijd al geweten, maar nu had ik het echt bij het verkeerde eind. Het vullen en afstrijken kostte me twee uur, het bekleden en decoreren nog eens twee. Wat blijkt? Niet alle tips die je van internet haalt werken! De details zal ik je besparen, maar neem van mij aan dat het niet van een leien dakje ging. Tegen 23:00 uur ’s avonds had ik hem dan eindelijk klaar: de taart voor Micha’s eerste verjaardag. Al met al had het me een uur of twintig werk gekost. Wat een drama!
De avond na Micha’s verjaardag laat ik de dag nog eens de revue passeren. Het leukste moment? Toen Micha me aankeek met zijn glimmende oogjes en een blauw bekje van de marsepein. Wat genoot ‘ie van de taart die mama voor hem gemaakt had! Mijn hart smolt toen ik hem in zijn lieve, opgetogen oogjes keek. En dus zit er niets anders op dan volgend jaar weer een taart te maken. Waarom? Omdat alle clichés over mama-zijn nu eenmaal kloppen…
