Opgeruimd staat netjes...

We hebben een schoonmaker in dienst. Het is een klein blond mannetje met blauwe ogen en een ietwat ondeugend bekje.

Het begint 's ochtends al, zodra hij wakker wordt. Onder een luid 'Ohoooooh!' vliegen zijn knuffels één voor één zijn bedje uit, gevolgd door de dreun van zijn flesje water. Zodra hij op de commode ligt, moeten ook de spullen daar eraan geloven: alle huisraad wordt vakkundig over de rand gewerkt.

Dan volgt het moment dat hij ontdekt dat de wc-deur openstaat (Wáárom vergeet ik dat ding ook iedere keer dicht te doen?!). Met een beetje geluk ontdek ik net op tijd dat hij aan het schoonmaken geslagen is. Is dat niet het geval, dan ben ik gegarandeerd een paar wc-rollen lichter en sta ik met een vies gezicht tampons - gelukkig nog in het plastic - uit de toiletpot te vissen.

Onlangs probeerde ik van de nood een deugd te maken en Micha werkelijk te laten helpen bij het schoonmaken. Een ontzettend goed idee, als je het hem zou vragen. Meehelpen de was in de droger te doen bleek favoriet. De spullen er achter mijn rug om weer uitvissen was nóg leuker En ook het schoonmaken van de douche was erg in trek. Het stiekem leegknijpen van de shampoofles droeg hier vast aan bij....

Als ik na een dagje schoonmaken de balans opmaak, staan we zwaar in de min: niets is écht goed schoongemaakt, ik ben een paar wc-rollen lichter en de shampoofles is soort van leeg. In plaats van te balen van deze score, besluit ik het eens een keer van de positieve kant te bekijken: erg efficiënt is deze dag niet geweest, maar we hebben wél plezier gehad. En ach… dat is toch ook heel wat waard?

Draaien we niet béétje door..?

Met enige verbazing neem ik kennis van een toch wel bijzondere site: watdoetjekind.nl. Dit is dé plek voor ouders die hun kinderen middels de nieuwste locatie- en GPS-technieken 24 uur per dag in de gaten willen houden. Met het meest goedkope systeem – het bronzen pakket – kun je ‘slechts’ de sms’jes van je kind lezen en zijn of haar telefoonverkeer volgen. Maar het diamantenpakket… daar heb je pas écht wat aan! Voor het luttele bedrag van 299 euro per maand kun je een analyse maken van het gedrag dat je kind op Hyves en Facebook vertoont én via bewakingscamera’s in een groot winkelcentrum kun je hem of haar live volgen. “Zodat we onze kinderen weer echt kunnen vertrouwen” luidt de ondertitel van de nieuwe Big Brother-dienst.

Ik ben iemand die dingen voor zich moet zien en dus heb ik me een voorstelling zitten maken van hoe deze dienst in de praktijk gaat werken. Volgens de site heb ik niet zoveel nodig om mijn eigen Big Brother te creëren, namelijk alleen een kind met een mobiele telefoon. Ik geef onze zoon, om het voorbeeld maar even dichtbij te brengen, dus een nieuw mobieltje. Als ik besluit dat ik mijn kind niet vertrouw – wat overigens echt niet gaat veranderen als ik hem 24 uur per dag stalk – dan vertel ik hem natuurlijk niet dat ik hem ga volgen. Gaat hij namelijk z’n best weer doen om de hele boel te omzeilen en gooi ik alsnog 299 euro per maand over de balk. Het geld groeit me niet op de rug!

Vervolgens kom ik erachter dat mijn zoon gezegd had naar een vriendje te gaan, maar in plaats daarvan gaat hij naar het winkelcentrum (dat zie ik via de daar aanwezige beveiligingscamera’s). Boos dat ik ben! Want ja, hij heeft tegen me gelogen. Zoonlief komt thuis en ik moet het gesprek met hem aangaan. Tja… hoe ga ik dat nu aanpakken om ervoor te zorgen dat hij niet merk dat ik alles wat hij doet volg en controleer zonder dat hij erachter komt dat hij een GPS-systeem bij zich draagt?

Lieve mensen, het moet me toch even van het hart: draaien we als ouders niet een béétje door? Mij was je al kwijt toen de peuterkniebeschermers op de markt kwamen, maar nu moet het echt niet veel gekker meer gaan worden. Is het niet veel logischer om te werken aan een open relatie met je kind zodat het met je communiceert? Er rechtstreeks naar te vragen als je je vragen hebt bij zijn of haar verhaal? Ik zou zeggen: investeer in de relatie en zorg dat je je kind kent. Dan ben je volgens mij al een behoorlijk eind op weg…

Wat een drama!

Eén jaar is Micha alweer. Hét moment om allerlei clichés op tafel te gooien en er hard achteraan te roepen hoe waar die blijken te zijn als ik terugkijk op een jaar moederschap. Bijvoorbeeld dat je pas écht geniet als je kind ook geniet. Maar in plaats daarvan ga ik het hebben over taart.

Ongeveer een half jaar geleden besloot ik dat ik zelf een taart wilde maken voor Micha’s verjaardag. En dan bedoel ik niet zomaar een taart. Nee… een compleet kunstwerk. Een racecircuit zou het gaan worden. Met minimaal drie auto’s van marsepein. In verschillende kleuren natuurlijk. Finishvlaggen moesten de rand gaan sieren. En Micha’s naam plus de tekst ‘Hoera!’ maakten het geheel compleet. Het enige wat ik even moest doen was het aanschaffen van materialen. Zo gezegd, zo gedaan. Een week voordat Micha jarig was, kon ik aan de slag met het maken van de auto’s.

Fase één verliep redelijk. De auto’s van marsepein wist ik in één avond in elkaar te kleien. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik een homp marsepein weg moest gooien omdat ik niet van te voren bedacht had dat ik bij het werken met kleurstoffen geen druppeltje geel moest laten vallen op mijn zojuist rood gekleurde marsepein, maar ach… beginnersfoutje zullen we maar zeggen. De tweede fase bestond uit het bakken van de taart zelf. Wat één van de makkelijkste fases leek te worden, monde uit in een klein drama. De taart verbrandde aan de bovenkant en toen ik het bovenste stuk eraf sneed – ik ben niet voor één gat te vangen – wachtte mij daar een onaangename verrassing. Vanuit een grote, gapende kuil staarde drie rauwe eieren mij vriendelijk aan. Juist… nog maar een poging wagen dan. Ik paste wat tips toe van het taartenbakforum en ja hoor: gelukt! Een prachtige taart. Mijn dag kon niet meer stuk.

Tijd voor fase drie: vullen, bekleden en decoreren. Dat zou me toch wel een uur of twee kosten. Dat ik niet goed kan schatten heb ik altijd al geweten, maar nu had ik het echt bij het verkeerde eind. Het vullen en afstrijken kostte me twee uur, het bekleden en decoreren nog eens twee. Wat blijkt? Niet alle tips die je van internet haalt werken! De details zal ik je besparen, maar neem van mij aan dat het niet van een leien dakje ging. Tegen 23:00 uur ’s avonds had ik hem dan eindelijk klaar: de taart voor Micha’s eerste verjaardag. Al met al had het me een uur of twintig werk gekost. Wat een drama!

De avond na Micha’s verjaardag laat ik de dag nog eens de revue passeren. Het leukste moment? Toen Micha me aankeek met zijn glimmende oogjes en een blauw bekje van de marsepein. Wat genoot ‘ie van de taart die mama voor hem gemaakt had! Mijn hart smolt toen ik hem in zijn lieve, opgetogen oogjes keek. En dus zit er niets anders op dan volgend jaar weer een taart te maken. Waarom? Omdat alle clichés over mama-zijn nu eenmaal kloppen…