Iedereen kent ze wel. Van die moeders die met zes tassen, drie kinderwagens en twee campingbedjes de deur uitlopen als ze een avondje met hun kleine op stap gaan. Overal zijn ze op voorbereid. Vieze luiers, het verschonen van complete outfits, ja zelfs wanneer er een bedje spontaan uit elkaar komt vallen dan wordt er een oplossing uit de tas getoverd. Persoonlijk ben ik meer van de ´less is more´. Met billendoekjes kun je ook best een neusje schoonmaken en met ducktape repareer je werkelijk álles. Met die gedachte ging ik pakken voor ons eerste weekendje weg als gezinnetje.
Op vrijdagmiddag vertrekken we. Dit betekent dat de donderdag bij mij volledig in het teken staat van 'inpakken en wegwezen'. Nog even wat boodschapjes doen, spulletjes van mijn man bij elkaar rapen en mijn eigen kleren inpakken. Daarna neem ik nog uitgebreid de tijd om de spullen voor Micha zorgvuldig uit te zoeken en in te pakken. Zo'n eerste keer weg als gezin wil je niet het hele weekend naar de winkel heen en weer moeten rijden omdat je de helft bent vergeten. Aan het einde van de dag ben ik behoorlijk trots op mezelf en een schouderklopje lijkt me dan ook wel op zijn plaats. "Dat heb je goed gedaan", spreek ik mezelf toe. "Zoveel heb je niet bij je en toch ben je niets vergeten." Als mijn man 's avonds thuiskomt, blijkt hij een andere mening toebedeeld. Hij vindt namelijk dat ik wél teveel mee neem. Of ik echt wel een grote bak voor op de kinderwagen nodig heb én een wiegje. Moet het wipstoeltje echt mee? En het speelkleed kan toch ook wel thuisblijven?
Oké dan, geef ik uiteindelijk toe. Misschien dat ik toch wel ietsje teveel mee wil nemen voor één weekendje weg. Maar alle andere dingen die ik in heb gepakt, heb ik écht nodig! Negen zwemluiers is niet overdreven. We gaan toch zeker wel drie keer zwemmen. En stel dat hij er nu elke keer één vol poept. Dan hebben we er al zes nodig. En wat als daar nu ook wat mee gebeurt? Dan ben je toch echt wel blij dat ik er nóg drie bij me hem hoor! En nee... vijf stelletjes kleding voor één weekend is ook echt niet teveel. Hij spuugt, poept en plast altijd alles onder! Twee slaapzakken is noodzakelijk, zeven hydrofiele luiers is echt het minimum en vier pyama's is ook geen overbodige luxe. Drie knuffels zijn nodig voor de afwisseling, mijn kolfapparaat moet mee voor de zekerheid en ja... natúúrlijk moeten we zes rompertjes meenemen. Weet je hoe snel die dingen vies worden?
Zucht... de waarheid is hard: ik ben óók zo'n moeder die met zes tassen, drie kinderwagens en twee campingbedjes de deur uitstapt als ze met haar kleintje op stap gaat. Alhoewel ik het 'less is more'-princpe niet volledig los heb gelaten. Bij aankomst in het huisje blijkt namelijk dat ik geen sokjes bij me heb voor de kleine. Daarnaast ben ik vergeten om drinken mee te nemen, heb ik geen boter bij me én niet de juiste ingrediënten om vanavond eten te kunnen bereiden. Aan een verlengsnoer voor het gourmetstel heb ik niet gedacht en nee... handdoeken zitten ook niet in onze koffer.
Nou ja, al doende leert men, zullen we maar zeggen. Heb nog een maand of twee tot aan onze vakantie naar Spanje. Dan gaat het vast een stuk beter! Hoop ik...
vrijdag 24 september 2010
dinsdag 14 september 2010
Ouders draaien door
Als ik het opvoedblad J/M en maandblad Psychologie moet geloven, is ons acht maanden geleden iets vreselijks overkomen: we kregen een kind. En dat betekent een hoop ellende. Uit recent onderzoek blijkt namelijk dat ouderschap niet gelukkiger maakt. Nee, opvoeden is vooral vermoeiend en stressvol. Het bezorgt je angst en schuldgevoel. De overtuiging dat je kind maakbaar is, maakt bovendien dat je het faliekant fout kunt doen. Kortom: de verantwoordelijkheid is killing. Opvoeden is anno 2010 meer een opgave dan een voorrecht.
Na het verschijnen van het ‘J/M-onderzoek’ buitelen de verschillende ‘logen’ en ‘gogen’ over elkaar heen. Zij hebben allemaal dé verklaring voor de uitkomsten van het onderzoek. Ook onder ouders is het onderzoek het gesprek van de dag. Men voelt zich erkent. Het is fijn om te weten dat de buurvrouw óók gebukt gaat onder de opvoeding van haar kinderen. Dat is trouwens niet zo raar, want ze maakt zich schuldig aan overbescherming. Net als die andere ouders die hun kroost opvoeden tot onzelfstandige watjes, aldus een kleine 50% van de ondervraagden die meewerkten aan het eerder genoemde onderzoek.
Terwijl ik de uitkomsten van het onderzoek lees, vraag ik me af waarom ik mezelf niet herken in de hier geschetste ouder. En dat terwijl het onderzoek zeer representatief is. Dat wordt meerdere malen benadrukt in het persbericht en op de bijbehorende internetsite. Natúúrlijk ben ik ook wel eens onzeker en bang dat ik zal falen. Maar dat komt dan vooral omdat anderen vinden dat ze mij moeten vertellen hoe ik míjn kind op zou moeten voeden. En omdat het in gesprekken met andere moeders ALTIJD over de kinderen moet gaan. Zulke gesprekken verzanden om de één of andere reden al snel in competitieve discussies. “Loopt die van jou nog stééds niet? Nou, die van mij al vier weken hoor!” of “Goh, zijn haar tandjes nóg niet door? Wat een laatbloeier!”.
“We moeten uitkijken dat we niet verworden tot hyperouders”, concludeert de onderzoeksredacteur van J/M. Maar hoe zorgen we ervoor dat we als ouders niet volledig doordraaien (waar volgens het onderzoek al redelijk sprake van is)? Laat ik me er niet aan wagen om andere jonge moeders het ongevraagde advies te geven waar ik zelf zo’n hekel aan heb. In plaats daarvan wil ik je vragen de raad van Jezus te volgen en niet die van de wereld. Jezelf te zien door Zijn ogen in plaats van door de ogen van de wereld. Je rust bij Hem te vinden in plaats van bij de yogales. En misschien mag ik je uitdagen om te accepteren dat de perfecte ouder niet bestaat?
Na het verschijnen van het ‘J/M-onderzoek’ buitelen de verschillende ‘logen’ en ‘gogen’ over elkaar heen. Zij hebben allemaal dé verklaring voor de uitkomsten van het onderzoek. Ook onder ouders is het onderzoek het gesprek van de dag. Men voelt zich erkent. Het is fijn om te weten dat de buurvrouw óók gebukt gaat onder de opvoeding van haar kinderen. Dat is trouwens niet zo raar, want ze maakt zich schuldig aan overbescherming. Net als die andere ouders die hun kroost opvoeden tot onzelfstandige watjes, aldus een kleine 50% van de ondervraagden die meewerkten aan het eerder genoemde onderzoek.
Terwijl ik de uitkomsten van het onderzoek lees, vraag ik me af waarom ik mezelf niet herken in de hier geschetste ouder. En dat terwijl het onderzoek zeer representatief is. Dat wordt meerdere malen benadrukt in het persbericht en op de bijbehorende internetsite. Natúúrlijk ben ik ook wel eens onzeker en bang dat ik zal falen. Maar dat komt dan vooral omdat anderen vinden dat ze mij moeten vertellen hoe ik míjn kind op zou moeten voeden. En omdat het in gesprekken met andere moeders ALTIJD over de kinderen moet gaan. Zulke gesprekken verzanden om de één of andere reden al snel in competitieve discussies. “Loopt die van jou nog stééds niet? Nou, die van mij al vier weken hoor!” of “Goh, zijn haar tandjes nóg niet door? Wat een laatbloeier!”.
“We moeten uitkijken dat we niet verworden tot hyperouders”, concludeert de onderzoeksredacteur van J/M. Maar hoe zorgen we ervoor dat we als ouders niet volledig doordraaien (waar volgens het onderzoek al redelijk sprake van is)? Laat ik me er niet aan wagen om andere jonge moeders het ongevraagde advies te geven waar ik zelf zo’n hekel aan heb. In plaats daarvan wil ik je vragen de raad van Jezus te volgen en niet die van de wereld. Jezelf te zien door Zijn ogen in plaats van door de ogen van de wereld. Je rust bij Hem te vinden in plaats van bij de yogales. En misschien mag ik je uitdagen om te accepteren dat de perfecte ouder niet bestaat?
donderdag 9 september 2010
De multifunctionele Maggi-moeder
Wij kunnen niet zo goed door één deur samen, de multifunctionele moeder en ik. Multifunctioneel was ik zéker. Werken, schoonmaken, koken, strijken, even langs bij vrienden, jeugdwerk, een avondje uit eten... en dat allemaal in twee dagen tijd. Geen enkel probleem!
Maar toen werd ik mama. En dat verandert alles. Je ritme, je prioriteiten, je sociale contacten... echt álles. Je wereld staat op zijn kop. En dat brengt nogal eens wat ongemakjes met zich mee. Zoals hormonen die je zo nu en dan aardig van de kook kunnen brengen. Of het feit dat je een stuk minder energie hebt dan je eigenlijk zou willen.
Da´s trouwens een bekend probleem. Ik las onlangs dat er een taboe rust op toegeven dat het eerste jaar best pittig is. En om de één of andere reden houden we dit met z´n allen lekker in stand. We werken, doen het huishouden, zorgen voor de kids en onderhouden onze sociale contacten. Als iemand ons vraagt hoe het met ons gaat, dan zetten we een grote glimlach op en roepen zo hard als we kunnen dat het héél goed gaat! Want ja, als iedereen zegt dat het allemaal prima te doen is, dan ben jij natuurlijk niet degene die aangeeft het soms best wel eens pittig te vinden. Stel je voor! Wat zullen ze wel niet van je denken!
De reclamewereld helpt ons ook niet echt om het taboe te doorbreken. In plaats daarvan reikt ze ons de meest ‘geweldige’ oplossingen aan. Als ik Lu mag geloven kan ik werkelijk álles tegelijk, zodra ik hun crackers ga eten als ontbijt. Ja, na een lekkere Vitalu cracker ben ik er helemaal klaar voor om de hele dag ´alle ballen in de lucht te houden´. Mocht ik me na het eten van zo´n geweldige energie-cracker 's avonds niet fit genoeg voelen om eten te koken, dan biedt Maggi uitkomst. 'Een moderne moeder kan álles tegelijk', aldus de bekende reclame. En om haar daar een beetje bij te helpen, heeft Maggi het braadstomen ontwikkeld. Kun je nog even een salade maken, je ramen zemen, het huis schoonmaken én een spelletje met je kinderen spelen terwijl je kipje rustig gaart in de oven. Ideaal!
Lieve jonge moeders en andere betrokkenen: kunnen we alsjeblieft stoppen om elkaar voor de gek te houden? 80% van de moeders ervaart dagelijks druk tijdens de 'ochtendspits' en één op de drie moeders laat haar ontbijt staan omdat ze daarvoor tijd te kort komt. Als we nu gewoon eens toegeven dat het soms best pittig is. Scheelt ons een hoop energie die we een stuk beter kunnen gebruiken! En mochten de multifunctionele Maggi-moeders écht bestaan, kan er zich dan minimaal eentje bij mij melden? Ik heb namelijk nog wat achterstallige strijk liggen. Zou lekker zijn als die deze week even wordt weggewerkt...
Maar toen werd ik mama. En dat verandert alles. Je ritme, je prioriteiten, je sociale contacten... echt álles. Je wereld staat op zijn kop. En dat brengt nogal eens wat ongemakjes met zich mee. Zoals hormonen die je zo nu en dan aardig van de kook kunnen brengen. Of het feit dat je een stuk minder energie hebt dan je eigenlijk zou willen.
Da´s trouwens een bekend probleem. Ik las onlangs dat er een taboe rust op toegeven dat het eerste jaar best pittig is. En om de één of andere reden houden we dit met z´n allen lekker in stand. We werken, doen het huishouden, zorgen voor de kids en onderhouden onze sociale contacten. Als iemand ons vraagt hoe het met ons gaat, dan zetten we een grote glimlach op en roepen zo hard als we kunnen dat het héél goed gaat! Want ja, als iedereen zegt dat het allemaal prima te doen is, dan ben jij natuurlijk niet degene die aangeeft het soms best wel eens pittig te vinden. Stel je voor! Wat zullen ze wel niet van je denken!
De reclamewereld helpt ons ook niet echt om het taboe te doorbreken. In plaats daarvan reikt ze ons de meest ‘geweldige’ oplossingen aan. Als ik Lu mag geloven kan ik werkelijk álles tegelijk, zodra ik hun crackers ga eten als ontbijt. Ja, na een lekkere Vitalu cracker ben ik er helemaal klaar voor om de hele dag ´alle ballen in de lucht te houden´. Mocht ik me na het eten van zo´n geweldige energie-cracker 's avonds niet fit genoeg voelen om eten te koken, dan biedt Maggi uitkomst. 'Een moderne moeder kan álles tegelijk', aldus de bekende reclame. En om haar daar een beetje bij te helpen, heeft Maggi het braadstomen ontwikkeld. Kun je nog even een salade maken, je ramen zemen, het huis schoonmaken én een spelletje met je kinderen spelen terwijl je kipje rustig gaart in de oven. Ideaal!
Lieve jonge moeders en andere betrokkenen: kunnen we alsjeblieft stoppen om elkaar voor de gek te houden? 80% van de moeders ervaart dagelijks druk tijdens de 'ochtendspits' en één op de drie moeders laat haar ontbijt staan omdat ze daarvoor tijd te kort komt. Als we nu gewoon eens toegeven dat het soms best pittig is. Scheelt ons een hoop energie die we een stuk beter kunnen gebruiken! En mochten de multifunctionele Maggi-moeders écht bestaan, kan er zich dan minimaal eentje bij mij melden? Ik heb namelijk nog wat achterstallige strijk liggen. Zou lekker zijn als die deze week even wordt weggewerkt...
Abonneren op:
Posts (Atom)