Als ik het opvoedblad J/M en maandblad Psychologie moet geloven, is ons acht maanden geleden iets vreselijks overkomen: we kregen een kind. En dat betekent een hoop ellende. Uit recent onderzoek blijkt namelijk dat ouderschap niet gelukkiger maakt. Nee, opvoeden is vooral vermoeiend en stressvol. Het bezorgt je angst en schuldgevoel. De overtuiging dat je kind maakbaar is, maakt bovendien dat je het faliekant fout kunt doen. Kortom: de verantwoordelijkheid is killing. Opvoeden is anno 2010 meer een opgave dan een voorrecht.
Na het verschijnen van het ‘J/M-onderzoek’ buitelen de verschillende ‘logen’ en ‘gogen’ over elkaar heen. Zij hebben allemaal dé verklaring voor de uitkomsten van het onderzoek. Ook onder ouders is het onderzoek het gesprek van de dag. Men voelt zich erkent. Het is fijn om te weten dat de buurvrouw óók gebukt gaat onder de opvoeding van haar kinderen. Dat is trouwens niet zo raar, want ze maakt zich schuldig aan overbescherming. Net als die andere ouders die hun kroost opvoeden tot onzelfstandige watjes, aldus een kleine 50% van de ondervraagden die meewerkten aan het eerder genoemde onderzoek.
Terwijl ik de uitkomsten van het onderzoek lees, vraag ik me af waarom ik mezelf niet herken in de hier geschetste ouder. En dat terwijl het onderzoek zeer representatief is. Dat wordt meerdere malen benadrukt in het persbericht en op de bijbehorende internetsite. Natúúrlijk ben ik ook wel eens onzeker en bang dat ik zal falen. Maar dat komt dan vooral omdat anderen vinden dat ze mij moeten vertellen hoe ik míjn kind op zou moeten voeden. En omdat het in gesprekken met andere moeders ALTIJD over de kinderen moet gaan. Zulke gesprekken verzanden om de één of andere reden al snel in competitieve discussies. “Loopt die van jou nog stééds niet? Nou, die van mij al vier weken hoor!” of “Goh, zijn haar tandjes nóg niet door? Wat een laatbloeier!”.
“We moeten uitkijken dat we niet verworden tot hyperouders”, concludeert de onderzoeksredacteur van J/M. Maar hoe zorgen we ervoor dat we als ouders niet volledig doordraaien (waar volgens het onderzoek al redelijk sprake van is)? Laat ik me er niet aan wagen om andere jonge moeders het ongevraagde advies te geven waar ik zelf zo’n hekel aan heb. In plaats daarvan wil ik je vragen de raad van Jezus te volgen en niet die van de wereld. Jezelf te zien door Zijn ogen in plaats van door de ogen van de wereld. Je rust bij Hem te vinden in plaats van bij de yogales. En misschien mag ik je uitdagen om te accepteren dat de perfecte ouder niet bestaat?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten