Opvoeden is loslaten

Iedere moeder weet direct wat ik bedoel als ik zeg dat moedergevoelens behoorlijk bizar kunnen zijn. Moedergevoelens zijn... tja... wat zijn ze eigenlijk? Ik vind ze apart. Intens. En soms ook behoorlijk onvoorspelbaar.

Zoals laatst toen we in een pretpark waren. We stonden op het punt om in de achtbaan te stappen toen deze stil werd gelegd wegens een technisch mankement. Juist... een technisch mankement aan een achtbaan... Dat klonk me nu niet bepaald als muziek in de oren. Tijdens de tien minuten die volgden, passeerden dan ook verschillende doemscenario's. Van 'uit het karretje vallen' tot 'uit de baan vliegen' en van 'vast komen te zitten terwijl we ondersteboven hangen' tot 'twintig keer over de kop gaan omdat ze het ding niet meer kunnen stoppen', het is allemaal minimaal één keer door mijn hoofd geschoten. Tegen de tijd dat we in mochten stappen had ik dan ook besloten dat ik dat écht niet ging doen. "Ik ga toch niet functioneren als proefkonijn?!", was mijn welgemeende reactie. Het bizarre was dat ik die conclusie niet trok omdat ik nou zo bang was voor mijn eigen welbevinden. Dat bleek wel uit de zin die volgde: "Micha heeft z'n moeder nodig." Waar kwam dát nu weer vandaan?! Juist... die moedergevoelens.

Het zijn diezelfde moedergevoelens die mij er zo nu en dan toe drijven om 's nachts bij Micha te gaan kijken of alles nog wel goed gaat. Maar ook tot het even voelen of hij nog wel ademt als hij in diepe slaap is. En soms zelfs tot het mezelf - bijna letterlijk - voor Micha werpen als ik zie dat iemand hem slagroom wil voeren op een verjaardag ("Weet je hoe slecht dat is voor een kind van acht maanden?!") of hem net iets hardhandiger beetpakt dan wat mij betreft normaal is.

"Opvoeden is loslaten", zei een collega tegen mij toen Micha een dag of vijf oud was. Toen dacht ik nog dat dat vanzelf zou gaan. Inmiddels besef ik dat loslaten een keuze is. En dan bedoel ik niet in de zin van 'Stop er maar slagroom in hoor, daar krijgt ´ie niets van!'. Ik bedoel loslaten om aan God te geven. Dat betekent niet dat ik mijn verantwoordelijkheid als moeder niet meer hoef te nemen. Maar dat betekent wel dat ik leer erkennen dat Micha in de eerste plaats een kind van God is. Dat Hij altijd bij hem is en voor hem zorgt. Én dat Hij meer van hem houdt dan zijn aardse papa en ik bij elkaar. Zou Hij dan ook niet weten wat het beste voor Zijn Micha is?

God's Topmodel

Alles is inmiddels wel gezegd en geschreven over de invloed die programma's als Holland's Next Topmodel hebben op jongeren. Onderzoeken wijzen uit dat meiden het 'mooi moeten zijn' ervaren als de grootste druk van het vrouw zijn. Lijnen doen ze meestal voor een ander en tevreden met hun lichaam zijn ze zelden. Niet dat de programmamakers zich iets aantrekken van de negatieve invloed die ze op (jonge) meiden blijken te hebben. Dat leid ik dan af uit het feit dat het zoveelste seizoen van de verschillende Next Topmodel's inmiddels aan de gang is. Gelukkig is de ergste hype inmiddels voorbij. Tenminste... dat dacht ik.

Toen ik onlangs een speelgoedwinkel binnenwandelde, maakte ik kennis met de nieuwste rage onder jonge meiden: TopModel. Het hoofd marketing van het merk is duidelijk voorstander van de push-strategie. Terwijl ik met de kinderwagen langs de volgestouwde stellage met TopModel-producten rijd, zit deze ook direct vol met spullen. En nee, dit ligt niet aan mijn stuurmanskunsten, maar aan het feit dat de stellage zo dichtbij de ingang straat dat deze gewoonweg niet te ontwijken is. De nietsvermoedende klant - die helemaal niet op zoek is naar een TopModel-product - krijgt deze dus gewoon even letterlijk in de handen geduwd. Ieder product wordt 'gesierd' door een illustratie van een perfect ogende blondine of brunette. Slank lichaam, kort rokje, strak truitje en een uitdagende blik. Een meid die weet wat ze wil. Een meid die om elke vinger een jongen windt en deze weer net zo gemakkelijk aan de kant zet. Het gaat tenslotte om haar. Als zij maar aan haar trekken komt. Dat is niet alleen van haar gezicht af te lezen, het staat ook letterlijk in het glossy magazine dat tevens onderdeel is van de productlijn en jonge meiden aanspoort zichzelf te laten zien en te laten begeren. Talloze tips vertellen de lezeres dat een zelfverzekerde meid sexy gekleed gaat, het kan hebben als haar vriendje met zijn ex gaat stappen en dat geheimpjes binnen een relatie het spannend houden. Het gebruikte beeldmateriaal - foto's van een 12-jarig meisje dat een total makeover krijgt, strakke modellen en plaatjes van 'lekkere hunks' - zetten de geschreven teksten nog wat extra kracht bij. Niet dat dat nodig is, maar toch...

Redelijk geschokt vraag ik de verkoopster wat de doelgroep is van deze glossy en de bijbehorende merchandising. Het antwoord dat ik krijg maakt me nóg geschokter, maar vooral ook strijdlustig. Op het moment dat ze me vertelt dat deze artikelen gericht zijn op meiden van 6 tot 14 jaar, besluit ik een blog te schrijven. En dan niet één om alleen mijn ongenoegen in te uiten. Nee... dat zou half werk zijn. Ik besluit een blog te schrijven met daarin een oproep om meiden te vertellen over échte Topmodels. Zoals Esther bijvoorbeeld. Een prachtige vrouw die haar schoonheid inzette voor God en daarmee een compleet volk redde. Of Hanna die tegen beter weten in bleef vertrouwen, het kind kreeg waar ze zo naar verlangde en het vervolgens teruggaf aan God. Een vrouw van haar woord!

Laten we (jonge) meiden de waarheid vertellen. Ook over hoe God hen ziet. Voor Hem maakt het niet uit of je lang bent of kort, bruin of blond, dik of dun. Ware schoonheid zit van binnen. Hij heeft ons bijna goddelijk gemaakt en gekroond met waardigheid en luister. Iedere ochtend als je voor de spiegel staat mag je tegen jezelf zeggen: "I'm God's Topmodel". Is dat geen toffe boodschap? 'K zou er bijna een glossy magazine over maken. Iemand zin om te investeren? ;)