Iedere moeder weet direct wat ik bedoel als ik zeg dat moedergevoelens behoorlijk bizar kunnen zijn. Moedergevoelens zijn... tja... wat zijn ze eigenlijk? Ik vind ze apart. Intens. En soms ook behoorlijk onvoorspelbaar.
Zoals laatst toen we in een pretpark waren. We stonden op het punt om in de achtbaan te stappen toen deze stil werd gelegd wegens een technisch mankement. Juist... een technisch mankement aan een achtbaan... Dat klonk me nu niet bepaald als muziek in de oren. Tijdens de tien minuten die volgden, passeerden dan ook verschillende doemscenario's. Van 'uit het karretje vallen' tot 'uit de baan vliegen' en van 'vast komen te zitten terwijl we ondersteboven hangen' tot 'twintig keer over de kop gaan omdat ze het ding niet meer kunnen stoppen', het is allemaal minimaal één keer door mijn hoofd geschoten. Tegen de tijd dat we in mochten stappen had ik dan ook besloten dat ik dat écht niet ging doen. "Ik ga toch niet functioneren als proefkonijn?!", was mijn welgemeende reactie. Het bizarre was dat ik die conclusie niet trok omdat ik nou zo bang was voor mijn eigen welbevinden. Dat bleek wel uit de zin die volgde: "Micha heeft z'n moeder nodig." Waar kwam dát nu weer vandaan?! Juist... die moedergevoelens.
Het zijn diezelfde moedergevoelens die mij er zo nu en dan toe drijven om 's nachts bij Micha te gaan kijken of alles nog wel goed gaat. Maar ook tot het even voelen of hij nog wel ademt als hij in diepe slaap is. En soms zelfs tot het mezelf - bijna letterlijk - voor Micha werpen als ik zie dat iemand hem slagroom wil voeren op een verjaardag ("Weet je hoe slecht dat is voor een kind van acht maanden?!") of hem net iets hardhandiger beetpakt dan wat mij betreft normaal is.
"Opvoeden is loslaten", zei een collega tegen mij toen Micha een dag of vijf oud was. Toen dacht ik nog dat dat vanzelf zou gaan. Inmiddels besef ik dat loslaten een keuze is. En dan bedoel ik niet in de zin van 'Stop er maar slagroom in hoor, daar krijgt ´ie niets van!'. Ik bedoel loslaten om aan God te geven. Dat betekent niet dat ik mijn verantwoordelijkheid als moeder niet meer hoef te nemen. Maar dat betekent wel dat ik leer erkennen dat Micha in de eerste plaats een kind van God is. Dat Hij altijd bij hem is en voor hem zorgt. Én dat Hij meer van hem houdt dan zijn aardse papa en ik bij elkaar. Zou Hij dan ook niet weten wat het beste voor Zijn Micha is?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten