"Voor je kind doe je alles. Zélfs zwemmen..."

Ik heb een vreselijke hekel aan zwembaden. De laatste keer dat ik er één bezocht is dan ook al zo´n tien jaar geleden. De ellende begint al zodra je een zwembad binnenstapt. Of het nu zomer of winter is, door de warmte plakken direct al je kleren aan je lijf. En dan het omkleden... Zo snel als je kunt trek je die plakkende kleren van je lijf waarna je een zucht van verlichting slaakt.
Daarna stop je je kleren in een kluisje om er op het moment dat je het kluisje dicht wilt draaien achter te komen dat je een euro had moeten hebben om het ding werkelijk op slot te kunnen doen. Gelukkig heb je die euro wel bij je, alleen dit muntstukje zit - tot je grote frustratie - nog in je broekzak. Na tien minuten heb je je broek, en dus de euro, uit je kluisje gevist en dan kun je (EINDELIJK!) op weg naar het zwembad zelf.

Eenmaal bij het zwembad aangekomen begint het volgende ellendige moment: je moet het water in. En dat water is KOUD! Oké, als je eenmaal 'door' bent dan gaat het wel maar toch... het water inspringen is niet mijn meest favoriete bezigheid. Er weer uit gaan trouwens ook niet. Ik ben dan namelijk net aan de temperatuur van het water gewend en dus is het buiten het bad weer koud.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het moment dat je - al druipend - je kleren uit je kluisje moet vissen om jezelf aan te kunnen kleden. Goed, het mag duidelijk zijn: ik heb een hekel aan zwembaden!

"Waarom ben ik vandaag dan toch in een zwembad?!?", vraag ik mezelf bijna hardop af als ik daar afgelopen dinsdag de deur binnen stap. O ja... ik ben hier vandaag niet voor mezelf. Micha, ons zoontje van tien weken, gaat vandaag voor de eerste keer babyzwemmen. Z'n badje vindt hij zo geweldig dat ik heb bedacht dat hij zwemmen in een echt zwembad waarschijnlijk helemaal fantastisch vindt. En ja... voor je kind doe je (bijna) alles. Zélfs zwemmen.

Na het kopen van een kaartje loop ik door naar de pashokjes om zo snel mogelijk mijn (plakkende) kleren uit te trekken. Vervolgens loop ik - mezelf afvragend waarom die pashokjes zo klein zijn dat je je kont er amper in kunt keren - naar de kluisjes om mijn kleding op te bergen. Mijn euro verdwijnt in het kastje (ik was deze keer zo bijdehand geweest het muntstukje bij de hand te houden) en dan ben ik er klaar voor! Op naar het zwembad om daar Micha uit te kleden en samen met hem het water in te gaan. "Gelukkig gaan we babyzwemmen", zeg ik tegen hem. "Dan is het water tenminste niet zo koud." Als ik een minuut of vijf later het water inloop, blijkt dat een leugen te zijn. Het water is namelijk wél koud. Dat vindt Micha ook. Als ik hem kennis laat maken met het water, trekt hij een pruillipje en begint hij te huilen.

Dan begint de zwemles. "Lekker spetteren, spat, spat, spat", zingt de badjuffouw. Alle kinderen slaan druk op het water met hun handjes en trappelen met de voetjes. Micha natuurlijk niet, daar is hij nog een beetje te jong voor. Na een paar minuten besluit ik - mede door het pruillipje van Micha - dat dit hele gebeuren niet zo een slimme zet is geweest. Micha lijkt hierin vast op zijn moeder: hij heeft gewoon ook een hekel aan zwembaden. Ik wil net het water uitstappen als ik Micha ineens zie lachen. Blijkbaar zijn al die spetterende baby's érg grappig. Nou, nog maar even aankijken dan. "Nu is het tijd om écht te gaan zwemmen", kondigt de badjuffrouw aan. "Kom het diepe maar in gelopen met jullie kindjes". Verschrikt pakt Micha het bandje van mijn bikini met zijn ene hand. Het andere handje slaat hij om mijn nek. Hij laat me het komende halfuur niet meer los, maar een plezier dat hij heeft! Lekker zingend en al rondjes draaiend zweef ik met Micha door het water. Hij geniet met volle teugen!

Na de zwemles is het tijd om ons weer aan te kleden. Zelfs dát vindt Micha leuk. Hij moet lachen als hij zelf wordt aangekleed en ook een mama die zichzelf afdroogt is blijkbaar hilarisch. Als we een kwartiertje later het zwembad uitlopen, kijk ik nog even in de Maxi Cosi om te zien hoe het met Micha gaat. Hij kijkt me aan, schenkt me een brede glimlach en vervalt vervolgens tevreden in slaap. Tjongje... ik vraag me echt af waarom ik eigenlijk al tien jaar niet meer in een zwembad ben geweest. Zwemmen is zó ontzettend leuk...!