Regeltje hier, grensje daar...

Voordat ik kinderen had, wist ik het wel. Hoe je op moet voeden, bedoel ik. Regeltje hier, grensje daar... je moet je gewoon niet gek laten maken. Jij bent de baas. En daarmee klaar!

Nu ik zelf kinderen heb, piep ik wel anders. En dan zijn ze nog niet eens zo oud. Er zijn momenten dat ik écht even niet weet wat wijsheid is. Zoals laatst bijvoorbeeld. We zijn de hele avond in de weer met Micha. Dat overkomt ons nooit en alleen dat feit maakt al dat we een beetje van slag zijn. Micha ligt uren te huilen, zonder dat we erachter kunnen komen wat nu precies het probleem is. We zingen, halen water en smeren zelfs een boterhammetje. Hij is net ziek geweest en misschien heeft hij wel trek. Klinkt hartstikke logisch en je wilt toch niet zo'n ouder zijn die z'n kind bijna laat verhongeren? Stel je voor zeg... Tegen een uur of elf valt Micha uitgeput in slaap en wij kunnen inmiddels ook wel wat slaap gebruiken.

De volgende dag begint voorafgaand aan zijn middagdutje het verhaal weer van voor af aan. Deze keer wil Micha pas gaan slapen als de lamp aan mag blijven. Dan valt het kwartje bij mij: niets geen trek omdat ie ziek is geweest, onze kleine peuterpuber heeft ons gewoon een avondje om zijn kleine vingertje weten te winden! Ik besluit de lamp aan te laten om deze uit te doen zodra hij slaapt en daarna eens een stevig gesprekje met hem te voeren.

Als Micha uit bed komt vraag ik hoe hij geslapen heeft (goed). Wat fijn Micha! En was de lamp aan toen je wakker werd? (nee!). Nou, dat is toch fijn! Je hebt dus lekker geslapen terwijl de lamp uit was?! Dan gaan we dat vanavond ook maar doen, goed? En weet je wat? Dan gaan we ook niet meer huilen om een andere gekke reden, oké?

Als we Micha 's avonds op bed leggen halen we het gesprekje van die middag nog even aan en vertellen hem dat papa en mama niet voor ieder wissewasje naar boven zullen komen. Micha zegt dat hij het begrijpt om het vervolgens uiteraard weer op een krijsen te zetten zodra we weglopen. Na een minuut of tien staakt hij zijn strijd en valt hij in slaap.

Ik laat mezelf opgelucht op de bank vallen en denk terug aan de mening die ik had over opvoeden toen ik nog geen kinderen had. Dat je je niet gek moet laten maken klopt. En dat jij de baas bent, klopt zeker. Maar bij opvoeden komt in de praktijk toch iets meer kijken dan ik ooit in theorie heb gedacht. Da's een ding wat zeker is...