Waar bemoeit iedereen zich mee?!

Ik herinner me alle tips en adviezen die ik kreeg toen ik net zwanger was nog goed. Menig moeder vond het nodig mij voor te bereiden op de aanstaande bevalling met de meest dramatische bevallingsverhalen – serieus, wáárom doen moeders dat?! Die info wil je echt niet krijgen als je nog nooit een kind op de wereld hebt gezet! – en vanaf het moment dat ik mij op een site had geregistreerd als aanstaande moeder, werd ik overspoeld met e-mailnieuwsbrieven.

Niet alleen aanstaande moeders en vrouwenmedia doen hun best je helpen met hun tips & tricks, merkte ik al snel. Ook de gemiddelde verkoper heeft die drang. Zo was daar de overijverige verkoopmedewerkster van een baby-super-store die mij liefdevol een matrasje aansmeerde. “Ja, mevrouw, u kunt natuurlijk voor de goedkopere variant gaan. Maar ja… de kans is aanwezig dat uw kleine zich per ongeluk op zijn buikje draait en vervolgens geen lucht meer kan krijgen omdat u niet voor het duurdere, goed ademende matrasje hebt gekozen. En mocht er onverhoopt echt iets helemaal mis gaan met uw kind (lange stilte om de voorgaande woorden even te laten landen), dan wilt u toch zeker weten dat u er in ieder geval álles aan hebt gedaan?” Tja…

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de mevrouw die laatst achter mij stond bij de kassa en mij erop wees dat mijn kind écht een speen nodig had omdat dat bij haar kinderen zó goed had gewerkt dat ze er van overtuigd was dat geen kind zonder speen kon leven. Of over de kraamhulp die mij dag in dag uit vertelde dat Micha nu echt moest gaan leren om in zijn eigen bedje te slapen omdat hij anders op zijn achttiende nog tussen ons in zou liggen.

Ik had het kookpunt na een aantal weken moeder-zijn al wel bereikt. “Waar bemoeien al die mensen zich mee?!”, vroeg ik me af. “Begrijpen ze dan niet dat IK Micha’s moeder ben en hem het beste ken? Dan zal ik toch ook wel weten wat het beste voor hem is?”

Nu, bijna een jaar later, sta ik ietsje relaxter in het moederschap. Niet omdat de tips en adviezen me niet meer om de oren vliegen. De ouderschapsbladen en maandelijkse e-mailnieuwsbrieven zijn er nog steeds. En ook de gemiddelde moeder die ik tegenkom in de supermarkt heeft op de één of andere manier de behoefte om haar ideeën en ervaringen met mij te delen. Het verschil zit hem niet in de omgeving, maar in mijzelf. Ik ben erachter gekomen dat ik een keuze heb. Ik kan zélf beslissen om naar een advies te luisteren of het naast me neer te leggen. Ik heb de vrijheid om mijn eigen raadgevers te kiezen. En ik ben zelf verantwoordelijk voor de bladen die ik lees en de keuze of ik iets met een artikel doe of niet.

Verhelderend, zo’n stukje zelfonderzoek. Dat maakt opvoeden een stuk leuker. Interessanter ook. Uitdagender. Én relaxter. Tjonge… dat ik had ik eerder moeten doen. Waarom heeft niemand mij daar eigenlijk ooit een goede tip over gegeven?