Iedereen (her)kent het wel: de moeder die met een rood hoofd aan haar kind duidelijk probeert te maken dat het niet normaal is om midden in de supermarkt met je hoofd op de grond te gaan liggen slaan omdat je je zin niet krijgt. Als ik weer eens getuige was van een dergelijk tafereel,wist ik één ding heel zeker: míjn kind zou zoiets nooit in zijn hoofd halen.
Het is vrijdagochtend, 6:30 uur. We zitten aan tafel voor het ontbijt. Micha is erg vrolijk, waar ik behoorlijk blij mee ben. De laatste tijd kan hij nogal drammerig en zeurderig reageren. We hebben gebeden en Micha krijgt zijn boterham voorgezet. In plaats van deze lekker op te eten - zoals hij dat normaal gesproken doet - besluit hij nu het bord uit mijn handen te slaan en het op een krijsen te zetten. Papa is er al snel klaar mee en legt Micha terug in zijn bedje.
Rond een uur of één is het tijd voor de lunch. Micha krijgt zijn boterhammetje met jam voorgezet en hij besluit zich hetzelfde te gedragen als deze morgen. "Oké, dan eet je toch niet", besluit ik waarna ik Micha op de grond zet. En dan begint het. Micha stort zichzelf ter aarde en begint met zijn hoofd op de grond te bonken. Hij wordt zó boos dat niets wat ik zeg nog aankom. Ik besluit hem op de gang te zetten in de hoop dat hij daar een beetje afkoelt. Maar dat blijkt ijdele hoop. Op het moment dat ik hem van de gang kom halen, begint het drama opnieuw.
Ten einde raad bel ik een vriendin. Zij heeft vier kinderen die allemaal de tienerleeftijd hebben bereikt en deze peuterfase dus blijkbaar hebben overleefd. Ze geeft me het advies waar ik al bang voor was: volhouden! Tot twee keer toe probeer ik Micha van de gang te halen met de mededeling dat hij kan kiezen: óf rustig worden en zijn boterhammetje eten óf boos blijven en op de gang blijven zitten. Twee keer kiest hij voor de laatste optie, waarbij hij besluit alle schoenen in de gang - zo te horen met grof geweld - van een ander plekje te voorzien. De derde keer kiest hij eieren voor zijn geld, wordt rustig, kruipt bij me op schoot en eet zijn boterhammetje helemaal op.
Enigszins opgelucht ga ik na het eten naast hem op de bank zitten om een boekje met hem te lezen. Ik voel me dankbaar en behoorlijk opgelucht. Opgelucht omdat de strijd gestreden is. En dankbaar omdat Micha besloot deze confrontatie thuis aan te gaan in plaats van midden in de supermarkt…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten